Het is een zware tijd geweest op Anegria. Sinds november loopt het niet meer van een leien dakje en gebeurde er veel wat enorm veel impact heeft gehad op het team vrijwilligers, verzorgers en niet het minst op mezelf.
Er werden vele dieren ziek op hetzelfde moment, en 7 ezels hebben we moeten laten gaan : we zjjn Ciska, P-Jules, Fientje, Zappa, Lyo, Sientje en Frits verloren. We hebben onderzoek gedaan, en er is bij verschillende dieren Equine Corona Virus uitgekomen. Een virus dat nog relatief nieuw is, familie van de Coronavirussen die ook wij mensen goed hebben leren kennen, maar dat typisch is voor de paardachtigen. Bij ezels is nog nooit zo’n grote uitbraak beschreven, en we zoeken samen met buitenlandse ezelexperten hoe we deze uitbraak moeten zien en bekijken bij ezels.
Maar daardoor heeft de tijd hier zeker 2 maanden compleet stil gestaan. Dagelijks was ik van 8u ’s morgens tot 2u ’s nachts bezig met onderzoeken, verzorgen, informeren, bijstaan, informatie vergaren, trachten de uitbraak te stoppen en zoveel mogelijk ezels te beschermen. En nu durf ik voorzichtig zeggen dat ik denk dat het onder controle is, en zijn de laatste 14 dagen geen nieuwe gevallen meer bijgekomen, en alle ezels gaan hun gangetje verder. We trachten terug op te starten, maar blijven op onze hoede.
We gaan ons best doen om weer verder te gaan, om weer bezoekers te ontvangen, om ons 15 jarig bestaan te vieren in mei, informatie te verstrekken. (We informeren jullie zeker wanneer we terug te bezoeken zijn via de website en facebook ) Maar voorlopig nemen we geen nieuwe ezels meer op. We moeten stevig gaan nadenken hoe het verder moet met Anegria, wat de toekomstige taak wordt van de organisatie en hoe we dit kunnen uitwerken. Er zijn heel wat vragen gerezen, heel wat problemen die snakken naar een structurele oplossing. Maar op dit moment ben ik kapot… ik kan niet meer… ik ben op… en al valt het me heel zwaar om dit toe te geven, maar mijn droom om een informatiecentrum voor ezeltjes met opvang en ondersteuning voor hen te bieden in Vlaanderen is uit elkaar gespat, ik zie het niet meer. Voor mij zijn er veel te veel obstakels, veel te veel structurele problemen, veel te veel “lucht” waarmee we iets concreets moeten uitbouwen voor de ezels, en ik zie het niet meer. Daarom druk ik op de pauzeknop, time out knop, of hoe je het maar noemen wilt.
We gaan de ezels die hier nu opgenomen zijn blijven verzorgen zo goed als het kan. We blijven een opvangnet voor al onze ezels die doorgeplaatst zijn, maar toch weer onze hulp nodig hebben, maar we nemen er geen nieuwe ezels bij tot we nagedacht hebben hoe we de problemen kunnen aanpakken. Dus we blijven op jullie steun rekenen, want er zijn nog steeds 87 ezels in opvang en verwachten nog een veulentje dat stiekem in mama’s buik ons centrum is binnen geglipt.
Wat we de komende tijd gaan doen is :
-structureel de dierenzorgers en vrijwilligerswerking organiseren
-sponsors en peters/meters uitnodigen voor een stand van zaken
-evenementen/opendeurdagen/open momenten/informatiemomenten organiseren
-oplijsten waar er nood aan is op gebied van ezels in Vlaanderen en kijken of we hieraan tegemoet kunnen komen en mensen vinden die er echt mee hun schouders willen onder zetten.
-een toekomstplan en -visie uitbouwen voor Anegria
Maar eerst heb ik rust nodig om alles op een rijtje te zetten en er weer te staan voor de ezeltjes in welke vorm dan ook, want het is teveel geweest voor mij. Ik hoop dat ik terug een lichtpuntje kan zien in de donkere tunnel waarin we zijn terecht gekomen, en dat allemaal alleen maar voor de ezels, die het zo hard nodig hebben…
We hopen dat het nieuwe jaar een realistisch, degelijk plan mag brengen om de ezels te kunnen blijven ondersteunen, want dat het meer dan ooit hard nodig is, staat buiten kijf.
